Reisen bildet
Reisen soll ja angeblich den Horizont erweitern und die Bildung fördern, heißt es jedenfalls. Nur i hab manchmal den Eindruck, dass es allenfalls die Einbildung fördert, etwas Besseres zu sein. Nem ma mal zum Beispiel den Reichenberger Josef. Den kenn ich scho fast 40 Jahr. Zusammen war ma Mitte der 70er Jahr in der Klenzschul. Die Eltern hatten einen kleinen Metzgerladen in der Reichenbachstraß. Dann ham ma uns aus de Augen verlorn, denn seine Eltern wollten, dass aus eahm was Besseres wird und ham eahm aufs Gymnasium gschickt. Gut, seitdem ham ma uns scho a paar mal getroffen. Damals in der Klenzeschui war er der Metzger Sepp, jetzt nennt er sich Jo Reichenberger. Was er genau macht, woaß i net. Irgendwas mit Import Export, sogt er jedenfalls.
Aber des war a Hallo, wie er mi gsehn hat. „Wie geht’s dir denn Erwin? Immer no in deinem alten Job? Warst scho im Urlaub?“ Bevor i was sogn konnt, gings bei eahm glei weiter, wie aus m Maschinengewehr. Vielleicht verkauft er die aa zu de Saudis, wer woaß. Oder er hat scho lang koan mehr ghabt, den er von seinen Abenteuern erzählen konnt. I sag dann immer, „ hoaßt koan Schrank zhaus, den du volllabern konnst? Aber des is mir in dem Moment net eingfalln. Oiso, der Jo fing dann von Paris an zu erzählen. Wie toll es in der Stadt der Liebe ist. Da ko München weiß Gott net mithalten. Und die Straßencafes erst. Und so ging des a halbe Stund weiter. I glab, wenn i net gsogt hätt, dass i no was erledigen muaß, i dat jetzt no dastehn. Jedenfalls bin i dann weg.
Zhaus, haob i mir an alten Bildband von Paris rausgsucht. Denn wenn ma selbst net wegfahrt, i kriag ja scho Heimweh wenn i nach Grafing kumm, muaß ma halt anhand von Büchern schaun, wie s auf der Welt so ausschaut. Oiso, den Eiffelturm, Centre Pompidou und Sacre Cour ham ma net aufzubieten, aber des mit dene Straßencafes, da sann ma aa dabei. Der Sepp braucht doch bloß bei uns im Glockenbachviertel amoi seine Augen richtig aufmacha. Ein Cafe oder wie ma a sagt "Bistro" nach dem anderen. Und die Madl sann a pfundig, die braucha se net hinter den Pariserinnen zu verstecken.
Es is scho so wie mei selige Mutter immer gesagt hat: Einbildung is aa a Bildung. Oiso, i bleib lieber zhaus in München, da woaß i, wos i hab und i glab der Cappucino wird in Paris aa net besser sei als bei mir im Glockenbachviertel, aber dafür bestimmt teurer.
Euer Erwin vom Glockenbach
Fortsetzung:
Vor a paar Jahr hat er no gsogt, dass er Nato-Stacheldraht-Zaun nach Saudi Arabien verscherbelt. Was die Saudis mit Stacheldraht macha, leuchtet mir net ei. Aber egal, jedenfalls hoab i an Sepp, oder besser gsagt den Jo, im Penny am Gärtnerplatz troffa. So guat scheints eahm net zu geh, sonst würd er ja beim Käfer oder Dallmayr einkaufen. Aber des hoab i eahm net gsogt.Aber des war a Hallo, wie er mi gsehn hat. „Wie geht’s dir denn Erwin? Immer no in deinem alten Job? Warst scho im Urlaub?“ Bevor i was sogn konnt, gings bei eahm glei weiter, wie aus m Maschinengewehr. Vielleicht verkauft er die aa zu de Saudis, wer woaß. Oder er hat scho lang koan mehr ghabt, den er von seinen Abenteuern erzählen konnt. I sag dann immer, „ hoaßt koan Schrank zhaus, den du volllabern konnst? Aber des is mir in dem Moment net eingfalln. Oiso, der Jo fing dann von Paris an zu erzählen. Wie toll es in der Stadt der Liebe ist. Da ko München weiß Gott net mithalten. Und die Straßencafes erst. Und so ging des a halbe Stund weiter. I glab, wenn i net gsogt hätt, dass i no was erledigen muaß, i dat jetzt no dastehn. Jedenfalls bin i dann weg.
Zhaus, haob i mir an alten Bildband von Paris rausgsucht. Denn wenn ma selbst net wegfahrt, i kriag ja scho Heimweh wenn i nach Grafing kumm, muaß ma halt anhand von Büchern schaun, wie s auf der Welt so ausschaut. Oiso, den Eiffelturm, Centre Pompidou und Sacre Cour ham ma net aufzubieten, aber des mit dene Straßencafes, da sann ma aa dabei. Der Sepp braucht doch bloß bei uns im Glockenbachviertel amoi seine Augen richtig aufmacha. Ein Cafe oder wie ma a sagt "Bistro" nach dem anderen. Und die Madl sann a pfundig, die braucha se net hinter den Pariserinnen zu verstecken.
Es is scho so wie mei selige Mutter immer gesagt hat: Einbildung is aa a Bildung. Oiso, i bleib lieber zhaus in München, da woaß i, wos i hab und i glab der Cappucino wird in Paris aa net besser sei als bei mir im Glockenbachviertel, aber dafür bestimmt teurer.
Euer Erwin vom Glockenbach
